ΝΙΚΟΛΕΤΣΕΑ ΓΕΩΡΓΙΑ

ΝΙΚΟΛΕΤΣΕΑ ΧΡ. ΓΕΩΡΓΙΑ, ΝΑΥΣΤΑΘΜΟΣ ΣΕ ΕΓΡΗΓΟΡΣΗ, ΠΑΤΡΑ, 2012 (σελ. 41). "Ναύσταθμος σε πινελιές"   Η ζωγραφιά κείτουνταν νωχελικά πάνω από το τζάκι.   Ήταν ένα μεγάλο πλοίο με πανιά. Στην ακτή κάπνιζαν οι ταρσανάδες κι οι λαϊκές ταβέρνες                  άχνιζαν τα χρώματα ανθρώπινη αγωνία και δουλειά.   Στριμωγμένη στη γωνία του κάδρου                                        μια πολίχνη                            αντλούσε από την καμινάδα                       ...

ΝΙΚΟΛΕΤΣΕΑ  ΓΕΩΡΓΙΑ, ΕΚΤΕΛΕΣΜΕΝΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ, ΠΑΤΡΑ, 2012 (ΣΕΛ. 36) "Πλατεία Κωστή Παλαμά" Τα παιδιά μεγάλωσαν κι έπαψαν να ξεδιπλώνουν τα παιχνίδια τους στις τσιμεντένιες πλάκες. Τις φωνές τους απορρόφησε το μάρμαρο, την αφέλειά τους η άσφαλτος. Τα αγκαλιάζει μια σφιχτοδεμένη πλεχτή φωλιά από παλιές πολυκατοικίες και νωπές αναμνήσεις. Λίγο πιο πάνω το σχολείο, σωστό κρεματόριο της τάξης μας, περιφρουρεί τη μικροαστική μοναξιά μας. Ασύχαστοι κι εμείς. Όπως το Άγαλμα… Η ρυτιδωμένη μας συνείδηση μετρά: μια δέσμη εμπειρίας. Αφθονία σιωπής. Δυσάρεστης σιωπής που απλώνεται, όταν από το πλήθος των ήχων (εξατμίσεις αυτοκινήτων, σειρήνες νοσοκομειακών, βωμολοχίες, ροή της καθημερινότητας ή της βιομέριμνας - αν προτιμάτε -) απέχουν οι, με καθαρή άρθρωση, ενήλικες πλέον φωνές. [Καλοκαίρι 2009 Πάτρα] "Η ροή του χρόνου" Τα αυλάκια της βροχής διαβρώνουν την άσφαλτο, όσο τα χνάρια του χρόνου σφραγίζουν τα πρόσωπα Οι θάμνοι της πλατ...

ΝΙΚΟΛΕΤΣΕΑ ΧΡ. ΓΕΩΡΓΙΑ, Ο ΜΙΤΟΣ ΤΩΝ ΑΤΡΕΙΔΩΝ, ΠΑΤΡΑ, 2015 (σελ. 44). ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ: Η παρούσα συλλογή αποτελείται από τρεις σπονδυλωτούς θεατρικούς μονολόγους. Ο ελεύθερος στίχος ανανεώνει το αρχαίο δράμα. Παράλληλα καταργεί το προσωπείο του δραματικού ρόλου, εκδύοντας από τις συμβάσεις και τα στερεότυπα τους ήρωες, οι οποίοι φωτίζονται ξεκάθαρα από το πρίσμα μια νέας ματιάς. Πρόκειται για την οπτική της αποκατάστασης που οδηγεί στην κάθαρση.            Κάθε ένας από τους τρεις ήρωες επιχειρεί, μέσα από την αναπόληση αλλοτινών βιωμάτων, ένα ταξίδι στο ιστορικό, μυθολογικό και τραγικό του παρελθόν. Κάθε ένας από αυτούς προσεγγίζει τη σφαίρα των γεγονότων και ψηλαφεί την κλίμακα των συναισθημάτων από διαφορετική οπτική γωνία. Κάθε ένας από αυτούς «καταθέτει» τη δική του εκδοχή της αλήθειας ως αυτόπτης μάρτυρας. Παρά την ετερότητα κάθε «κατάθεσης», η σύνθεση των τριών ιστοριών δημιουργεί την αλληλουχία των συμβολισμών που διέπου...

Γεωργία Χρ. Νικολετσέα, Η γυναίκα στον Ηρόδοτο: Μυθοπλασία και πραγματικότητα, εκδ. Το Δόντι (Β΄ έκδοση), Πάτρα, 2018 (σελ. 255). Το βιβλίο μπορείτε να το βρείτε σε κεντρικά βιβλιοπωλεία, όπως η Πρωτοπορία, & Το Δόντι και στα υπόλοιπα κατόπιν παραγγελίας. Λίγα λόγια για το περιεχόμενο: Ο Ηρόδοτος μιλά για τις γυναίκες χαμηλόφωνα. Διαχέει το μήνυμά του με μετριοπάθεια και διακριτικότητα. Οι εξαιρέσεις είναι λίγες και τις επιχειρεί εκεί, όπου η αγριότητα, η βιαιότητα, η εκδικητικότητα, με λίγα λόγια η άλογη φύση της βαρβαρότητας πρέπει να καταδικαστεί ηθικά και συνειδησιακά. Ακόμα και τότε όμως η φωνή του δεν συνιστά ισχυρό σάλπισμα, αλλά πεπαιδευμένο ύμνο στην αξία του μέτρου, της φρόνησης και των κανόνων της πολιτισμένης διαβίωσης. Οι γυναίκες, στο ηροδότειο έργο, ανήκουν ως όντα σε έναν κόσμο σκοτεινό και ανεξέλεγκτο. Ο Ηρόδοτος, με έναν εξαιρετικά αποτελεσματικό τρόπο και σχεδόν «αθόρυβα» κατορθώνει και παράγει ιδεολογία. Ο τρόπος θέασης του κόσμου που προτείνει πάνω...

Νικολετσέα Χρ. Γεωργία, Επί σκηνής … (Ποιητική συλλογή), Πάτρα, 2017 (σελ. 50). ΙΙ (απόσπασμα) Έσπρωξε απαλά την πόρτα που υποχώρησε χωρίς κανένα τρίξιμο. Την άγγιξε η μυρωδιά από τα παλιά κοστούμια, τα φορέματα εποχής, τα φτερά, τα καπέλα, τις απομιμήσεις πανοπλίας, τα κέρινα άνθη, τη σκόνη του θεάτρου, τη σκόνη της μνήμης, το χνάρι των περασμένων ρόλων, την εξάρτηση παλαιών θαυμαστών που στο μεταξύ γέρασαν ή πέθαναν. Την συνεπήρε η αίσθηση της απόλυτης εξοικείωσης με το χώρο, με τα αντικείμενα, με τις αναπνοές των ηρώων που έρχονταν να περάσουν εδώ τη νύχτα μετά την παράσταση, να κουρνιάσουν μέσα στα ρούχα που τους ανήκαν και άθελά τους δάνεισαν στους ηθοποιούς για να τους ενσαρκώσουν ή ακόμα καλύτερα να τους καταναλώσουν επί σκηνής… Τους άκουγε· τους αφουγκραζόταν να παράγουν οξείς τρωκτικούς ήχους, καθώς τρύπωναν στα πουκάμισα, ή την ώρα που προσπαθούσαν να κουμπώσουν τα σακάκια και να χτενίσουν στους μισοσκότεινους καθρέφτες τα μαλλιά. Συνειδητοποιούσε την επικυριαρχία της πάνω ...